MADIMAK

Yezitlerin kuyusu çok derin

Kerbela’yı hatırlattı Madımak

Sivas ne zordur kaderin

Yine İçimizi yaktı Madımak.

Hangi din, vicdanda var

Sabrımız içimizde dar

Ne namus kaldı ne de ar

Utanç kolyesi taktı Madımak.

İnsan olan insan kıyar mı cana

Kurban canımız Şahı Merdana

Hüseyin’e ağlarken daha

Bir acı daha yaşattı Madımak.

Akarsu sesi hala kulağımda

Kerbela susuzluğu dudağımda

O ateş kor olup yaktığında

Beni de kül etti Madımak.

Hangi ağıt teselli eder bizi

Eğlenceler unutturur mu sizi

Gözde , gönülde otuzyedi sızı

Gözümüzü açtı Madımak.

İki temmuz kara gün oldu

Yezitler övündü gün doğdu

Namazla camide cani olundu

Bizimkide ibadetti Madımak.

Hızır Paşadan geldi emir

Yürekleri oldu demir

Görende bunları insan sanır

İnsanlığı katletti Madımak.

Sahiyim dertliyim kuldan

Kuldan değil yazıyı yazandan

Allah, din adına azandan

Her dile söz etti Madımak.

Sahi

DERTLEŞME

Bir türküde buldum ben seni

Bazı ağlamaklı bazı gülen

Söyler dil canana sevgisini

Kalbini diline eş etmiş iken

Sorduğun sualdedir cevabın

Yoktur ne günahım ne sevabım

Kimseyle değil kendimle hesabım

Ben beni bana kul etmiş iken

Muhabbetten gayrı geri durulmaz

Sevgisiz pir kapısına varılmaz

Seven sevdiğine inan darılmaz

Aşk kitabını kalpten açmış içen

Gönlümedir ikrarım biat ederim

Ben gönlüm olmasa ne ederim

Eşe dosta sen olmasan ne derim

Varlık deryasına dalmış iken

Körelmez bende yeşerir sevgin

Yüceler yücesi gönlün engin

Sordun mu kendine kimdir dengin

Her soruya bir yanıt bulmuş iken.

Silmek gerek gönüldeki isi kiri

Anlayan vardır elbet biri

Kimi yaşayan ölü kimi diri

Azrail cana gelmemiş iken.

Sahi yorgun düştü gönlüm

Sevgi aramakla geçti ömrüm

Durmayın sizde sömürün

Sevgi çeşmesini açmış iken.

SAHİ